Historia Wydziału

Rozwój młodego Wydziału wymagał nowoczesnego zaplecza. W 1959 roku oddano do użytku specjalnie zaprojektowany budynek Wydziału Geodezji Górniczej, wyposażony w przestronne sale wykładowe, pracownie oraz laboratoria. Był to jeden z pierwszych budynków AGH zaplanowanych od podstaw pod kątem konkretnych potrzeb dydaktycznych.

Laboratoria geodezyjne i fotogrametryczne umożliwiały studentom bezpośredni kontakt z instrumentami, które w tamtym czasie należały do najbardziej zaawansowanych w Polsce. Na Wydziale powstały również pierwsze w kraju sale przeznaczone do ćwiczeń z geodezji górniczej.

Początkowo obliczenia wykonywano przy użyciu arytmometrów i kalkulatorów mechanicznych. Praca geodety oznaczała godziny spędzone nad tabelami logarytmicznymi. Z czasem pojawiły się kalkulatory elektryczne, a w latach 60. i 70. pierwsze komputery – początkowo centralne, obsługiwane w laboratoriach informatycznych AGH. Wprowadzenie maszyn cyfrowych zrewolucjonizowało dydaktykę i badania, czyniąc Wydział jednym z pionierów w adaptacji technologii komputerowych.

Przez pierwsze cztery dekady pracy Wydział funkcjonował w warunkach dominacji metod analogowych. Jednak już od lat 70. rozpoczęła się stopniowa elektronizacja pomiarów, a później proces cyfryzacji. 

• Instrumenty pomiarowe: od klasycznych teodolitów i niwelatorów optycznych do tachimetrów elektronicznych, a następnie zintegrowanych stacji totalnych. 
• Fotogrametria: od technik analogowych opartych na zdjęciach lotniczych i rzutowaniach mechanicznych – ku cyfrowej obróbce obrazu i fotogrametrii bliskiego zasięgu. 
• Skaning laserowy: nowa metoda dokumentowania przestrzeni 3D, którą Wydział wdrożył jako jedna z pierwszych jednostek akademickich w Polsce. 
• Systemy satelitarne: rozwój GPS, a następnie GNSS otworzył zupełnie nowe perspektywy dla geodezji i kartografii. 

Te przemiany technologiczne nie były jedynie dodatkiem do badań – redefiniowały sposób kształcenia studentów i kierunki prac naukowych. 

Przełomowy był rok 1989, gdy Ministerstwo Edukacji zatwierdziło nowy kierunek studiów – Systemy Ochrony Środowiska, szybko przekształcony w Inżynierię Środowiska. AGH znalazła się w gronie pionierów tego kierunku w Polsce. 

Studia obejmowały zagadnienia związane z gospodarką wodną, rekultywacją terenów, gospodarką odpadami, ochroną powietrza, a także zastosowaniami technologii geoinformacyjnych w analizie środowiskowej. 

W 1992 roku, odzwierciedlając rozszerzony zakres działalności, Wydział zmienił nazwę na Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska. Był to symboliczny moment, który podkreślał interdyscyplinarność badań i dydaktyki. 

Obecnie Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska łączy bogatą tradycję z nowoczesnością. Studenci kształcą się w zakresie geodezji, geoinformatyki, kartografii, inżynierii środowiska oraz technologii GIS i GNSS. 
Dydaktyka oparta jest na praktyce: pomiary terenowe, praca w laboratoriach, projekty zespołowe i współpraca z przemysłem. Wydział rozwija innowacyjne badania m.in. nad: 

• monitoringiem środowiska, 
• wykorzystaniem satelitarnych danych obserwacyjnych, 
• inwentaryzacją 3D i skaningiem laserowym, 
• modelowaniem procesów środowiskowych. 

Międzynarodowe projekty badawcze i współpraca z przemysłem sprawiają, że Wydział jest jednym z najważniejszych ośrodków akademickich w tej dziedzinie w Europie Środkowo-Wschodniej.